تو بخوان حسادتِ زنانه....

هرگز! هرگز هیچ سرزمینی را انقدر عاشقانه دوست نداشتم مگر مامن و پناه ِِ عشق و معشوقم بوده باشد تو گمان کن میدانِ کوچکِ شهریِ کوچک در ناکجایِِ این منظومه ی تنهایی و دور!

و هرگز ! هرگز هیچ سرزمینی را به نفرت و نفرین زبان نچرخانده ام مگر به زنی در ان سرزمین در آن سرزمین برای چند ثانیه حتا مهر ورزیده باشی! انجا تا ابد تا روحم در زمین و زمان بچرخد جغرافیای ِِ نفرتِِ من است!

پ.ن:ب پیوست یک عکس بود که در غروب تلخِ جمعه دیده ای!