پشت ِِ این دیوار ِِ بلند مجازی پیشم بمان !
نوشتم یکساعت باش! باش تا جان و تنم به بودنت ارام گیرد!
نوشتم باش تا هراسِ هجومِ دوباره ی افسردگی از من برود!
نوشتم باش تا اشتیاقِ طوفانزده ام به سکوت کلمه شود جمله
شود و حرف بزنم !
هی نوشتم ...نوشتم و پاک کردم !
پاک کردم و نگفتم و نخواستم ! احساسِ ادمی را داشتم که توی
شلوغی هی به دست و پایت میپیچد !
هی پاک کردم و ساکت تر شدم...
برچسب:
نویسنده: کامیار عباسی